Ο ανοξείδωτος χάλυβας είναι ένας χάλυβας υψηλής κραματοποίησης που χαρακτηρίζεται από την ανώτερη χημική του σταθερότητα σε οξειδωτικά και διαβρωτικά περιβάλλοντα. Σε αντίθεση με τους ανθρακούχους χάλυβες, διατηρεί τη δομική του ακεραιότητα χωρίς την ανάγκη ηλεκτρολυτικής επιμετάλλωσης ή βοηθητικών επιφανειακών επεξεργασιών.

Από μεταλλουργική άποψη, η αντοχή στη διάβρωση καθορίζεται από το σχηματισμό μιας πυκνής, νανομετρικής παθητικής στιβάδας οξειδίου του χρωμίου (Cr₂O₃). Αυτή η μεμβράνη λειτουργεί ως αδιαπέραστο κινητικό φράγμα κατά της διάχυσης οξυγόνου. Για να διασφαλιστεί η θερμοδυναμική σταθερότητα αυτής της στιβάδας, η περιεκτικότητα σε χρώμιο πρέπει να υπερβαίνει το 12% — ένα όριο που ορίζεται από το ASTM A240 και τις διεθνείς προδιαγραφές υλικών.

Στο πλαίσιο της επαλήθευσης υλικών και των αναλυτικών δοκιμών, οι ανοξείδωτοι χάλυβες κατηγοριοποιούνται με δύο κύριες διαστάσεις:

• Σειρά Cr: Κράματα καθαρού χρωμίου.
• Σειρά Cr-Ni: Ωστενιτικά κράματα χρωμίου-νικελίου.
• Σειρά Cr-Ni-Mo: Κράματα ενισχυμένα με μολυβδένιο για ανώτερη αντοχή σε διάβρωση με πήξη.
• Σειρά Cr-Mn-Ni: Κράματα υψηλής περιεκτικότητας σε μαγγάνιο ενισχυμένα με άζωτο.

• Ωστενιτικά: Μη μαγνητικά με υψηλή ολκιμότητα (π.χ., TP314).
• Φερριτικά: Δομή κυβικού κέντρου σώματος (BCC) (π.χ., Βαθμός 403).
• Μαρτενσιτικά: Σκληρυμένα μέσω ταχείας ψύξης (π.χ., Βαθμός 409).
• Διπλής Φάσης (Ωστενιτικά-Φερριτικά): Μικτή φάση για υψηλή αντοχή διαρροής και αντοχή στη διάβρωση υπό τάση (SCC).
• Σκληρυνόμενα με Καταβύθιση (PH): Εξαιρετικά υψηλή αντοχή που επιτυγχάνεται μέσω διαμεταλλικών καταβυθίσεων.